Historie

Een stukje historie...

Deze pagina is tot stand gekomen met behulp van het jubileumboekje van het 25-jarig bestaan van Bucephalus. Het is uiteraard onmogelijk om hierin een compleet overzicht te geven, toch probeer ik hier een stukje neer te zetten wat een globaal overzicht geeft over het ontstaan van de vereniging.
Het is allemaal begonnen met het gezin van Slageren. De heer van slageren is daarna dan ook meer als 23 jaar voorzitter geweest van de vereniging. In een vakantie maakten zijn kinderen voor het eerst kennis met pony's, en hoe kan het ook anders ze raakten helemaal in de ban van het pony rijden. Direct na de vakantie werd er dus in Barsingerhorn een pony afgeleverd voor de familie van Slageren. Nu waren er in de omgeving nog wel een paar andere kinderen met een pony (een groepje van vijf), en de gezamenlijke ouders besloten dat de kinderen eigenlijk toch wel op les moesten. En zo werd er een clubje opgericht die probeerden om training te krijgen
De heer Henk Kistenmaker werd de eerste trainer van het clubje. Deze man was in dienst geweest bij de cavalerie, fokte paarden en ging veel met paarden om. Ook had deze man deel uitgemaakt van het provinciale viertal. Een geschikte instructeur dus. Het clubje had geen eigen terrein maar mocht trainen op de speelplaats van de lagere school in Barsingerhorn, achter café de fortuin. Als voorwaarde werd gesteld dat na elke training de speelplaats netjes opgeruimd werd.
Na een tijdje kreeg men de beschikking over een stukje land, waarop de Nederlands Hervormde Kerk had gestaan. Op zaterdag middag werd er getraind, en de club was groeiende want er kwamen steeds meer kinderen bij. Zodat er na enige tijd werd besloten om een "echte" vereniging op te richten. Hiervoor werd de nodige informatie ingewonnen en na zo'n half jaar werd op 27 september 1968 de landelijke Rijvereniging en Ponyclub Bucephalus opgericht. Eigenlijk moet hierover gezegd worden "heropgericht", want voor de oorlog bestond er in Barsingerhorn al een rijvereniging. De "Rijvereniging Barsingerhorn" werd opgericht in 1928 en werd in 1930 omgedoopt tot "Landelijke Rijvereniging Bucephalus". Volgens het zorgvuldig bewaarde notulenboek is deze vereniging in 1940 ter ziele gegaan.
Bij de heroprichting van Bucephalus waren uiteraard enkele oud-leden van de vooroorlogse vereniging aanwezig. waaronder de ponytrainers van dat moment dhr. Kistmaker uit Kolhorn en dhr. Schenk uit Barsingerhorn. Op dat moment waren er zo'n 14 actieve ponyleden, en er was al gauw belangstelling voor paardentraining. Het kersverse bestuur kreeg het meteen heel druk omdat er vele vergaderingen en bijeenkomsten bijgewoond moesten worden. Gelukkig hadden deze mensen allemaal hart voor de club en zagen het voornamelijk als een hobby.
In die tijd werd er natuurlijk altijd buiten getraind, en zag men dat ook niet als probleem. Het hoorde er gewoon bij, en je kunt je tegen regen en kou kleden. Het gaf ook een bepaald gevoel van saamhorigheid. In de zomer gingen ze met z'n allen op concours, dat was op zich al een feest. Ouders gingen mee, er werd een veewagen ingehuurd voor de paarden, en je was daar de hele dag met z'n allen. Iedereen moest blijven tot het eind, want op het eind van de dag werd de parade gehouden met alle ruiters. Wie niet meedeed werd gediskwalificeerd en kreeg geen prijs! En dus ging iedereen ook weer gezamenlijk om een uur of vijf weer naar huis.
parade tijdens een kringwedstrijd +/- 1985/86
Tijden veranderen en dus ook in de vereniging, leden beleefden meer welvaart en kwamen niet meer lopend of op de fiets, maar met de brommer en later met de auto. Zo kwam het ook dat het buiten trainen steeds meer als onplezierig werd ervaren (bij slechte weersomstandigheden) Om als vereniging bestaansrecht te houden werd het gebruik van een binnenmanege steeds meer noodzakelijk. Dit was niet gemakkelijk, want veel geld was er niet voor handen omdat de vereniging de contributie laag hield om het voor iedereen betaalbaar te houden.
In een voormalige veestalling (nu nog onderdeel van de Airborne-manege) werd door de familie Schoorl een overdekte rijbak ingericht. Met hen werd overeengekomen dat de vereniging tijdens de wintermaanden in het weekeinde een paar uur kon trainen. Na een paar jaar begon dit alweer uit z'n jasje te groeien en werd de mogelijkheid gezocht om een eigen binnenmanege neer te zetten. Dit gebeurde niet zonder slag of stoot en er waren dus ook vele gesprekken en onderhandelingen voor nodig.
De gemeente kon uiteindelijk een stuk grond aankopen van dhr. Piet Droog, op dit stuk grond kon ook de te stichten tennisvereniging terecht. Bucephalus kon de grond in erfpacht krijgen, en zo werd er een bouwcommissie gevormd. Hier kwamen de manege, een buitenbak , drie tennisbanen en een parkeerplaats. Later in 1990 is er nog een koetshuis bijgebouwd.
krantenknipsel van de nieuw gebouwde manege
de opening van de nieuwe manege
Als laatste is er in ---- een hele grote buitenbak bijgekomen, en de plannen voor een tweede binnenbak met snoezelruimte voor de gehandicapte kinderen van de stichting Dupla liggen klaar. Er zijn door de leden en vrijwilligers acties opgestart om geld in te zamelen voor de te bouwen manege, deze acties lopen nog. Hierover moet ik nog wat meer informatie verzamelen tips zijn welkom!
Zoals U ziet is Bucephalus steeds een levendige vereniging geweest met grote inzet van de leden, wij hopen dat deze instelling steeds behouden blijft. Want een vereniging moet het hebben van z'n actieve leden!
met dank aan iedereen die heeft meegewerkt aan de jubileumuitgave ter ere van het 25 jarig bestaan, van: BUC (1968-1993) voor de foto's dank aan Cindy Groen.